De finale: een vrolijke kijkwijzer!

Het festival opent met een vliegtuig. Netta meldt aan de verkeerstoren dat ze 26 finalisten aan boord heeft. In de verkeerstoren: Jon Ola Sand, scruteneer van het Eurovisie Songfestival. Na wat beelden van Tel Aviv landt het vliegtuig op de klanken van Ofra Hazaís hit Im niníalu. Dan volgt de parade van alle finalisten. Ook Dana International, Ilanit en Nadav Guedj doen een duit in het zakje.

Als eerste treedt Malta aan. Het moet ons van het hart dat de Maltezers erin geslaagd zijn het publiek drie minuten lang geboeid naar een middelmatig liedje van een niet al te sterke zangeres te laten kijken. Hulde aan de staging.

Misschien was AlbaniŽ wel dť verrassing van de tweede halve finale. Wij hadden haar hier niet verwacht. AlbaniŽ gaat niet winnen: dat heeft nog nooit iemand vanaf de tweede startplek gedaan, maar we denken stiekem dat dť topfavorieten daar ook niet neergezet worden.

De jongens uit TsjechiŽ blijven maar beweren dat ze haar eigenlijk helemaal niet zo goed kennen. TsjechiŽ heeft de plank jaren misgeslagen maar lijkt na Mikolas Jozef in 2018 nu opnieuw een goede beurt te maken. Maar let op: ze is maar een vriendin van een vriendin van een vriendin.

Dan komen S!sters uit Duitsland. En mocht u dat niet doorhebben: ze zijn geen familie. We horen ook een zinsnede die ons enigszins bevreemdt: zingen ze nou Georgiaís in the sky? Wij vragen ons wel af welke Duitse televoters dit lied gekozen hebben: wij hebben welgeteld ťťn Duitser gevonden die blij is met zijn inzending. Ze worden hier als winnaar getiptÖ. als u de lijst ondersteboven houdt.

Sergey Lazarev is nog altijd geen eenheid met zijn spiegelbeeld. Je kunt ervan vinden wat je vindt: een zwak liedje, rijmelarij: Sergey laat zien en horen een professional te zijn. Wel valt het ons op dat hij de hoge noot aan het eind probeert te vermijden. We denken niet dat hij de halve finale heeft gewonnen; dan had de productie hem een betere plek in de startvolgorde gegeven.

Wist u dat, wanneer de Deense Leonora begint te zingen, het publiek naar twee schotten zit te kijken? Pas als het refrein begint worden ze weggeschoven en kijkt het publiek nog een tijdje naar haar rug. Twee minuten hoogtevrees volgen. Er zijn uitgesproken fans en uitgesproken haters wat dit lied betreft. We denken niet dat we volgend jaar naar Kopenhagen gaan.

En dan de verrassing van de eerste halve finale: Serhat, die voor San Marino deelneemt. En geloof ons: hij kan nog altijd niet zingen. Was het de spetterende act, of heeft de Turkse diasporastem hem toch verder geholpen? We weten het niet. We hebben ook geen idee wat dit nog gaat doen.

Noord-MacedoniŽ verraste ook. Niet omdat het lied de finale haalde maar omdat het land zo sterk voor de dag komt na een fiks aantal miskleunen. Overigens is deze rij miskleunen in 2008 begonnen metÖ. Tamara Todevska, de vrouw die het land nu uit het slop haalt op Eurovisiegebied.

De Zweed John Lundvik blijft vrolijk lachen. Daar heeft hij ook alle reden toe want hij kon wel eens hoog gaan eindigen. De bookmakers hebben het vooralsnog over een derde plaats voor de Zweedse gospelsong. Op Twitter waren vooral veel Nederlandse liefhebbers van dit nummer. Applaus hier in het perscentrum!

Het zou toch wat zijn als het tweetal uit SloveniŽ het opeens uitmaakte. Het zou de winkansen van SloveniŽ aanzienlijk verhogen. Tenslotte zijn het duoís die ruzie hadden (Mouth & MacNeal, Sandra & Andres, The Common Linnets) die vaak heel succesvol bleken.

Vorig jaar hadden we een Hongaars Mamma Appelsapje; we meenden dat de band uit dat land een lied over Vies nat haar zong. Inmiddels begrijpen we het: het ging over Tamta. Zij heeft in vier dagen tijd nog altijd haar haar niet afgedroogd. Wel is ze inmiddels van outfit gewisseld.

En dan ťťn van de topfavorieten: Nederland met Duncan Laurcence. Het zal heel spannend worden. Dat het om een heel mooi en goed gezongen lied gaat is duidelijk. Er is veel kritiek op de staging maar wie weet is het toch sterk genoeg om overeind te blijven en wint Nederland eindelijk na 44 jaar weer eens het Eurovisie Songfestival. De niet-Nederlanders die om ons heen zitten zijn in elk geval diep onder de indruk.

Na Nederland komt Griekenland met een lied voor de fijnproever. Nu zijn wij wel fijnproevers dus dat treft maar we vragen ons wel af of de inzending, hoe goed die ook in elkaar zit, grote groepen zal kunnen aanspreken.

Als we op het gejuich in de zaal bij de eerste generale repetitie af moeten gaan leidt het geen twijfel: IsraŽl wint. Toegegeven, de zaal was voornamelijk gevuld met IsraŽlische gezinnen. Nu moeten we echt wel toegeven dat Kobi Marimi erin geslaagd is van een kansloze inzending toch wel iets aardigs te maken. We vragen ons wel af waarom hij de kleding van zjin betovergrootvader aanheeft.

Het drietal uit Noorwegen straalt gelukkig wel enig enthousiasme uit. Dat is maar goed, want de IsraŽlische regie liet zojuist een paar behoorlijk grote steken vallen. Wat het eindresultaat ook is, ťťn ding heeft de groep wel bewerkstelligd: heel Europa weet weer wat joiken is.

Dan gaan we door met het Verenigd Koninkrijk: waar Michael Rice er in het introductiefilmpje nog uitziet als een wafelbakker, heeft hij tijdens het optreden zwart leer aan. Helaas overtuigt hij niet, of het zou moeten zijn van het feit dat de Britten opnieuw de plank mis slaan.

Er zijn zelfs rockstations op de radio die dit jaar een inzending draaien: die van IJsland. We duiken opnieuw met zijn allen de SM-kelder in. Een van de regels is dat het optreden niet mag afwijken van het gerepeteerde optreden bij de juryfinale. Heel in de verte knaagt er iets: gaat Hatari niet tůch iets doen om zijn protest aan de wereld kenbaar te maken. We zullen de act met extra belangstelling volgen.

Dan treedt Victor Crone aan, de man die bij de ťťn al een plekje in de koffer heeft om mee naar Nederland te reizen maar die bij de ander structureel de vraag doet opkomen wie die man toch is. Het verbaasde velen dat hij de finale haalde maar wie weet doorstaat hij ook deze storm.

Jesse Klaver van GroenLinks zal ongetwijfeld blij zijn met de Wit-Russische inzending. We horen Zena namelijk heel duidelijk Jesse gonna like it zingen. Zena heeft weliswaar een swingende act maar wordt niet gehinderd door enig zangtalent. Dat blijkt dit jaar ook niet echt nodig: zie San Marino.

Duurt het u te lang? Nee? Nou, de Azerbeidzjaanse zanger Chingiz heeft er schoon genoeg van. Shut up, roept hij. Meneer heeft er duidelijk genoeg van, wat niet blijkt uit zijn optreden. Het stukje met robot en hart is bedoeld om jongeren te paaien. Bent u boven de 30 dan gaat het u wellicht boven de pet. Wordt toch wel als kanshebber gezien hier en daar.

En dan Bilal Hassani voor Frankrijk. De boodschap die hij probeert over te brengen is dat anders zijn geen belemmering hoeft te zijn om je doelen na te jagen. Hij wordt om die boodschap kracht bij te zetten geflankeerd door een bijzonder volumineuze en een dove danseres. Het verbloemt wel dat de zang niet zo heel sterk is.

ItaliŽ komt wederom met een inzending die razend populair is maar waarvan je je afvraagt of het allemaal overkomt op het publiek. Echt goed zingt Mahmood niet en dat kan hem wel eens de das omdoen. Wel pakkend is het klappen van het achtergrondkoor: dat kunt u thuis ook doen. Hier in het perscentrum wordt meegeklapt.

Wij vinden het wel een minpuntje dat tot nog toe niemand bedacht heeft het rechterbeen (voor de kijker links) van Nevena Bozovic te bedekken. Ze zal het inmiddels wel koud krijgen. Van deze balkanballad moet je houden maar we durven wel voorzichtig te stellen dat de tijden van Zeljko Joksimovic niet herleven.

De Zwitsers maken mee wat de Nederlanders in 2013 meemaakten: na vele jaren de finale aan hun neus voorbij te hebben zien gaan, staan ze er nu weer in. En dat ook nog met ťťn van de populairdere inzendingen. Om Luca Hšnni de Anouk van Zwitserland te gaan noemen, dat gaat wat ver en daar ligt het talent te ver voor uiteen. Maar u begrijpt wat we bedoelen. Misschien wordt Hšnni wel negende.

AustraliŽ heeft zich langzaam maar zeker als een van de favorieten gepositioneerd. Iedereen onthoudt immers de zwevende dames en de zang is meer dan perfect. Het enige waar de Australische inzending aan mank gaat is dat het liedje niet bij iedereen even goed in de smaak valt.

De hekkensluiter is Spanje. De bedoeling van het Spaanse lied is het publiek op te zwepen en er een kolkende feestende massa van te maken. Jammer genoeg is de act zo uitgewerkt dat Miki niet kan doen wat hij in de nationale finale deed. Als bij een act een hele handleiding moet voordat men het begrijpt is dat niet goed. Jammer, er zit wel potentie in het lied. Dat heeft overigens niets met de zangkwaliteiten van Miki te maken.

We gaan ons aan een voorspelling wagen. We denken dat Nederland gaat winnen en AustraliŽ de tweede plaats gaat behalen. Daarna wordt het moeilijk: we denken dat zowel Rusland als Zweden aanspraak zou kunnen maken op de derde plaats.

Terug naar het overzichtGepubliceerd op: 17-5-2019