Repetities zondag 30 april

30-4-2017: De repetities zijn begonnen! De pers kan nog niet in de hal maar wel via schermen in het perscentrum kijken en luisteren naar de verrichtingen van de artiesten. Tenminste.... als alles werkt. In eerste instantie is er geen volledig beeld van de optredens en het enige geluid dat we opvangen is het geluid vanuit de hal.

Zweden opent het festival. Zoals verwacht bracht Robin Bengtsson zijn lied I can't go on ongeveer zoals hij dat ook in eigen land deed: op een loopband, met zijn backing vocals naast hem. Het geheel tegen een paarse achtergrond. De zang van met name de backing vocals was wat povertjes, maar wie weet wordt dat in de loop van de week nog beter.

De Georgische zangeres Tamara Gachechiladze draagt (nu nog) een witte trui en een spijkerbroek met daarop een rode cape. Die gooit ze halverwege af. Op de rode achtergrond zien we in het donkerblauw sterren geprojecteerd. Aan het eind is ook vuur te zien. De ballad wordt door Tamara zuiver gezongen.

Lindita uit AlbaniŽ zingt vanaf een op de vloer en de achtergrond geprojecteerde klok, net als Douwe Bob. De zang was tijdens de eerste doorloop ronduit slecht maar dat zou ook kunnen komen omdat ze zichzelf niet goed kon horen; bij de tweede doorloop was het aanzienlijk beter, al raakt ze aan het eind nogal schor. Tijdens het optreden gebeurt er vrij weinig. Ook voor deze inzending geldt dat Lindita in haar gewone kloffie staat.

Isaiah vertegenwoordigt AustraliŽ in een lange grijze jas met zwarte broek. Don't come easy wordt op zich redelijk gezongen, tot de hoge noot. Dat is een uitdaging, waarna de zang ook beduidend minder is. Op de achtergrond, die afwisselend blauw en lila is, wordt de beeltenis van Isaiah zelf geprojecteerd. Isaiah blikt daarbij ietwat verlegen, maar eigenlijk het liefst helemaal niet, in de camera. Voor het geval u bang was dat het dit jaar niet zou gebeuren: Isaiah bedient zich van een vuurregen!

En dan is daar de langverwachte repetitie van BelgiŽ!! Vocaal blijft Blanche bijna het hele lied overeind, alleen tegen het eind krijgt ze het moeilijk. Na de hoge noot gaat ze niet laag verder zoals op de plaat. Ze staat alleen op het podium en beweegt weinig, alleen wat met haar handen. De graphics tijdens haar optreden zijn vrij simpel: een lijnenspel met kubussen. Wat ons hier zorgen baart is het ongemak waarmee Blanche op het podium staat: ze is allesbehalve een podiumdier. Haar ogen spreken angst uit. Hopelijk zal dat wat meer veranderen als Blanche een paar keer gerepeteerd heeft.

Bij Montenegro gaat het duidelijk om de act en niet om de zang. Slavko Kalezic staat op het podium gekleed in een netshirt en... een rok. Deze rok gaat echter al weg vůůr het eerste refrein, net zoals we dat nog kennen van Bucks Fizz. Hij blijkt er een glitterbroek onder aan te hebben. Vervolgens ligt hij op het podium, kruipt, danst en zwaait vooral veel met zijn staart. Op de vloer zien we ook Slavko's beeltenis geprojecteerd.

Het zal geen verrassing zijn dat het duo Norma John uit Finland in het zwart gekleed is. De camera draait rond de vleugel waarachter Lasse Piirainen plaats heeft genomen. Zangeres Leena Tirronen staat ernaast. Dit alles tegen een donkerblauwe achtergrond, die tegen het eind rood wordt. Het geheel wordt afgemaakt door een nevel, veroorzaakt door een rookmachine. Blackbird, dat als rustpuntje hoge ogen zou kunnen scoren, lijkt die rol niet waar te maken, niet in het minst door de nervositeit van Leena, die op haar stem lijkt te slaan.

De Azerbeidzjaanse act begint voor een volgekalkt schoolbord waartegen de zangeres geleund staat. Op† Op een ladder naast haar staat een man met een paardenhoofd, een soort omgekeerde centaur. Later zakken de schoolborden en zingt Dihaj verder voor een rode achtergrond. Op het moment dat in het lied de tekst Bad boy, bad boy voorkomt zet Dihaj met krijt een kruis op de ruggen van de dansers. Inmiddels heeft de man met het paardenhoofd zijn masker afgezet. Door dit alles zou je bijna vergeten dat de vocale prestaties van Dihaj gewoon prima zijn en dat het lied staat als een huis.

Salvador Sobral, de zanger die Portugal vertegenwoordigt, is tijdens de repetities niet aanwezig. De Portugese omroep RTP heeft laten weten dat Salvador nog verplichtingen in Portugal had waar hij niet onderuit kon. Geruchten over een zwakke gezondheid van Sobral doen echter ook de ronde. Omdat er wel met cameravoering en dergelijke zaken geoefend moet worden, is ervoor gekozen Salvador's zuster LuŪsa het lied te laten zingen. Zij is tevens de componiste van het nummer. We weten daarom dat het optreden klein en ingetogen, passend bij het lied, zal zijn, met veel close ups van de zanger(es). Op de achtergrond worden graphics van een bos geprojecteerd.

Terug naar het overzicht.