Persconferenties 4 mei Montenegro t/m Griekenland

4-5-2017: Slavko Kalezic uit Montenegro begint de persconferentie met het refrein van zijn lied. Hij heeft net de tweede repetitie achter de rug. Alles was nu fantastisch, zo zegt hij, eerder was het geluid niet goed, maar dat was vandaag allemaal in orde. Los van zijn songfestivalkleding heeft zijn ontwerper zo'n 35 outfits voor hem gemaakt. Hij vertelt ook dat hij geen zanger is en geen danser, maar een acteur die zingt en danst. Hij wil namelijk dat, wanneer hij optreedt, de mensen naar hem kijken en niet ondertussen een biertje staan te drinken en kletsen. Daarom streeft hij geen zangcarrière na. Slavko heeft zeer veel positieve reacties gekregen, niet alleen uit de Balkan maar wereldwijd. Dat is een grote steun in de rug voor hem.

Het Finse duo Norma John roemt de professionals die het technische team van het songfestival vormen. Lasse Piirainen legt uit dat de graphics erg goed bij hen passen. Leena Tirronen vertelt dat toen ze het lied Blackbird schreven er veel merels (blackbirds) in de buurt waren. Dat inspireerde hen. De twee zien het lied niet alleen als een droevig lied maar ook één die je kracht geeft. Het liedje was er al toen ze bedachten dat het naar het songfestival zou moeten gaan. Bovendien, droefenis hoort bij het leven en geeft ons nieuwe kansen. Ze willen graag meer samen doen maar hebben geen platenmaatschappij. Lasse zal op de Finse televisie te zien zijn in een show genaamd Bum-tsi-bum. Hij is daar een van de pianisten.

Dihaj opent de Azerbeidzjaanse persconferentie zingend, samen met haar (Zweedse) backings. Dihaj is de enige die geen zwarte Dihaj-trui draagt. De zangeres legt uit dat ze zich bij de tweede repetitie wat meer op haar gemak voelde. Ze vertelt ook over Oekraïne: ze is namelijk in Mariopol geboren. Desgevraagd vertelt ze van de oorlog niets merkte wanneer ze bij haar oma op vakantie was.
Dihaj zingt normaliter in een band maar de bandleden zijn niet meegegaan naar Kyiv omdat dat niet in het Eurovisieformat zou passen. De band, die ook Dihaj heet, speelt experimentelere muziek dan het Eurovisielied Skeletons. Vroeger zong ze in een band genaamd Baribax maar dat was iets heel anders dan wat ze nu doet, voornamelijk jazz en folk. Ze noemt haar dochter als de meest belangrijke persoon in haar leven. Dihaj straalt als er foto's van haar dochter getoond worden. Ze is zichtbaar geëmotioneerd.

De repetitie van Luísa Sobral, de zus van Portugese zanger Salvador Sobral, ging goed. Vandaag was ze meer bewust van het feit dat het optreden ook op YouTube zou verschijnen. De reden dat Salvador hier niet is, is omdat hij een zwakke gezondheid heeft en niet zo lang weg kan blijven van zijn medische team. Het optreden wordt vooral klein gehouden zodat mensen nog meer kunnen voelen wat Salvador zingt.
Luísa werd door de RTP gevraagd een lied te schrijven voor Festival Da Cançao. Dit jaar werden eerst de componisten gekozen omdat RTP andere liedjes wilde hebben dan speciale songfestivalliedjes. Luísa heeft daarom bewust een lied geschreven dat niet speciaal voor het songfestival bedoeld was, maar wél voor haar broer. Het lied past goed bij hem. Ze had nooit gedacht Festival Da Cançao te kunnen winnen. Dat gebeurde wel en wat nu gebeurd, is wat elke componist wil: het is niet meer haar liedje maar het is van alle mensen. Het lied is heel minimalistisch. We denken niet aan winnen maar willen dat iedereen het lied hoort en ervan geniet. Het heeft een mooie tekst en een fantastische melodie.

De deelneemster van Griekenland, Demy, neemt plaats bij een Griekse vlag die daar door een fan is neergelegd. Ze vertelt dat de tweede repetitie goed ging maar ze was de eerste keer rustiger. Nu was ze toch wat nerveus. Maar het volgende optreden zal de beste zijn. De act gaat helemaal over liefde: het begint in een sprookjeswereld en gaat daarna de wolken in. Maar het mooiste is dat de dansers als zwanen dansen, die dieren blijven hun leven lang bij één partner.
Zingen was altijd Demy's droom. Dat ze Demy heet en zich geen Dimitra (haar echte naam) noemt heeft een achtergrond. Een vriend van haar wilde een eerste YouTube video uploaden en ze wilde toen niet dat hij haar echte naam gebruikte. Ze wilde niet dat mensen wisten dat zij het was, daarom koos ze voor een andere naam, en dat werd Demy. Inmiddels is ze gelukkig wel over die schaamte heen, merkt ze op.

Terug naar het overzicht.