Persconferenties zaterdag 6 mei: Nederland t/m San Marino

6-5-2017: OG3NE begint net als ieder ander met een fotomoment. De meisjes vertellen dat de repetitie fantastisch was. Ze zijn zelfs bijna tevreden, zeggen ze. Er zijn wat kleine dingetjes met geluid en camera. Er komt een album aan waarop misschien ook andere liedjes uit het writers camp op komen want er zaten veel goede liedjes tussen, misschien niet voor het songfestival maar wel voor een CD. Amy wijst naar Lisa om te zeggen dat zij de slimste is, Amy noemt zichzelf de gekste. Ze vertelt dat het Eurovisie Songfestival hetzelfde voelt als het Junior Songfestival, maar, zo zegt Shelley, ze zijn nu veel professioneler. Lisa voegt daar aan toe dat de organisatie toen al heel professioneel was maar zij zelf veranderd zijn. Lisa vertelt over het omgaan met elkaar en dat er geen onenigheid is tussen de zusters. Shelley voegt daar aan toe dat ze maar een half woord nodig hebben, zo goed kennen ze elkaar.
Natuurlijk wordt hen ook gevraagd naar de gelijkenis met Wilson Phillips. Shelley zegt dat ze die erg goed vinden maar niet specifiek geÔnspireerd zijn door deze band. Wel raken ze dusdanig enthousiast dat ze ook regelmatig Hold on zingen.
Shelley legt uit dat hun moeder de inspiratie is voor het lied, maar dat het niet de bedoeling is mensen aan het huilen te maken; het is bedoeld voor iedereen die zoiets als zij meemaken.

De Hongaar Joci PŠpai stelt dat songfestivalfans een geweldig publiek zijn. Het is fijn om te merken dat je zoveel steun krijgt. Na de repetitie van vandaag was Joci tevreden, maar toen hij zichzelf terug zag merkte hij dat er nog wel iets te verbeteren valt. Hij is erg blij die kans te krijgen. Het kijken naar de camera is voor Joci iets dat nog wel een uitdaging is. Joci is Roma en daar werd natuurlijk naar gevraagd. Joci merkt op dat het iets is voor de hele zigeunergemeenschap dat een Roma het land mag vertegenwoordigen. Hij noemt het een hoogtepunt in de zigeunergeschiedenis als Hongarije de finale zou halen. Ook voor de Roma in Hongarije hoopt hij dat ze trots kunnen zijn op hem.
Joci is blij dat mensen vrolijk worden van zijn lied, ondanks dat het niet in het Engels is. De vertaling van het refrein is simpel: het betekent niet echt iets. De delegatie heeft er natuurlijk ook aan gedacht de producenten te vragen de tekst te ondertitelen, maar ze hebben dat niet gedaan omdat ze verwachten dat de boodschap in het Hongaars en het Roma sterk genoeg is. Joci merkt op dat Hongaars ook een mooie taal is en in je eigen taal zingen tegenwoordig uniek is.

Anja Nissen, die Denemarken vertegenwoordigt, vertelt over de repetitie van vandaag en dat het heel goed ging. Er is vooral naar het geluidsniveau van de backingvocals gekeken. Ze draagt een rode jurk, omdat het zo puur is, net als het lied. Het drukt zowel het lied als haar eigen persoonlijkheid uit. Op de outfit van de eerste repetitie is veel commentaar geweest. Ze vindt hem zelf nog steeds mooi maar soms gebeurt het dat iets niet bij de staging past.
Ook al woont ze in AustraliŽ en niet in Denemarken, ze spreekt de taal wel. Ze is in AustraliŽ natuurlijk wel in een Deens huishouden opgegroeid. Ze kent de taal maar leert elke dag nog wel weer een woord bij dat op vijf manieren gezegd kan worden. Deens is een moeilijke taal met weinig uitleg over de grammatica. Anja prijst de backingvocals nog eens desgevraagd, en zegt tegen hen dat ze tegen ze opkijkt en respect voor hun talent heeft.

Brendan Murray uit Ierland zegt dat het goed gaat met hem. Er waren wat veranderingen in de belichting maar het ging allemaal prima. Hij moest wat werken aan zijn expressie maar dat ging vandaag al veel beter. De jongens van zijn groep Hometown zijn niet aanwezig. Ze steunen hem echter wel en hij hen met wat ze doen, omdat ze zo lang hebben samengewerkt zijn het inmiddels vrienden geworden. Over zijn leeftijd zegt hij dat hij nog iedere dag leert. Toch ervaart Brendan geen druk om nu de finale te halen voor Ierland. Hij is erg dankbaar dat Louis Walsh hem steunt. Volgens hem is dit een nieuw jaar en is hij zeer hoopvol over het behalen van de finale. Hij neemt alles zoals het komt en zal zijn best doen.

Voor San Marino treden Valentina Monetta en Jimmie Wilson aan. Jimmie neemt de microfoon en stelt het team voor, waaronder Ralph Siegel, die al snel het woord overneemt. De grootste verandering tussen zijn eerste festival in 1974 en nu is dat toen op de avond zelf de eerste indruk pas kwam. Tegenwoordig met het internet is dat anders. Valentina vertelt daarna over de repetitie dat het beter en beter wordt en er eigenlijk maar kleine dingen zijn die moeten veranderen. Valentina zegt dat veel artiesten haar advies vragen omdat zij ervaring heeft. Haar advies is dat je niet te veel druk moet voelen, maar rustig aan doen en een fijne tijd hebben. Ze voegt daaraan toe dat ze nog steeds leert, ook al is dit de vierde keer voor haar.



Terug naar het overzicht.