De onderwerpen in de eerste halve finale (1)

8-5-2017: Vandaag en morgen staan in het teken van de eerste halve finale. Vanmiddag is de laatste repetitie voor de juryfinale van vanavond, morgen is de live televisie-uitzending en wordt bekend welke van de achttien deelnemers we terug zullen zien in de finale.

Zweden zingt in I can’t go on over de schoonheid van degene die wordt toegezongen die zo mooi is dat het haast onmogelijk is om gewoon te blijven doen. De zanger zegt het liefst al zijn kleren uit te doen en zich dan wil laten gaan. “Je hebt me goed te pakken en ik ga nergens anders heen dan naar je haak.”

Keep the faith van Georgië is een oproep om altijd vertrouwen te blijven houden. “De wereld is soms ruig, maar laat je door niemand klein krijgen”, zo wordt de luisteraar moed in gesproken. “Wie heeft jou wijs gemaakt dat mijn leven een sprookje is? Ik heb vaak verloren, maar nooit de hoop opgegeven.”

In het lied van Australië wordt aangegeven dat het voor de luisteraar niet makkelijk zal zijn om echte liefde van de zanger van Don’t come easy te krijgen. Daarvoor heeft hij zich te vaak gebrand en is hij te lang bang geweest om weer lief te hebben, maar als het eenmaal zover is, dan gaat de liefde diep.

Albanië hoopt in World dat uiteindelijk de liefde ervoor zal zorgen dat we allen verenigd zijn, maar gaat er vooral over dat we zover nog niet zijn en dat dit wellicht een onmogelijke opgave is. De vraag wordt gesteld wat een leven tegenwoordig nog waard is. “Ik ben zwak en bang en weet niet of ik de dag doorkom”, zo wordt gezongen. “Ik weiger iets anders dan vrij te zijn, maar wordt moe van al het gevecht.”

In de tekst van City lights schetst België het beeld van iemand in gevaar. Alleen, in de gevarenzone, en het risico lopend alles te verliezen. De zangeres vraagt of die persoon bereid is haar uitgestoken hand aan te nemen. Ondanks of misschien wel als gevolg van het gevaar kan en wil zij de aangesproken persoon niet verlaten. “Laten wij wat licht in ons leven brengen, maar de storm in je ogen vasthouden.”

De zanger van Montenegro gebruikt in het lied Space het maken van een ruimtereis als metafoor voor het zich overgeven aan een wilde liefde. Er wordt gezongen over natte dromen en wilde nachtmerries. Hij roept zijn partner op niet bang te zijn, want hij heeft zijn (ruimte)pak aan en samen kunnen ze het verhaal waarvan de onderlinge bodylanguage al een indicatie geeft daadwerkelijk gaan schrijven en als een raket naar de sterren gaan.

In Blackbird van Finland wordt aan een merel gevraagd op te houden met zingen. Vroeger, toen er nog een geliefde in het bed van de zangeres lag zong de merel namelijk ook onder het slaapkamerraam, waardoor de zang van de vogel nu slechts herinneringen oproept aan dat wat niet meer bereikbaar is.

In Skeletons komt de zangeres va Azerbeidzjan er tot haar eigen verbazing achter dat ze door de zwaartekracht te pakken is genomen en gevallen is voor een “bad boy”. Ze stelt vast dat ze loopt te dagdromen over gescheurde jeans en besluit zich over te geven. De bad boy mag haar met bot en al hebben.

Amar pelos dois is een liefdesliedje pur sang uit Portugal, waarin de zanger tot uitdrukking brengt dat het enige doel van zijn leven is om de ander lief te hebben. Hij weet dat iemand niet in zijn eentje lief kan hebben en hoopt dat met de tijd de liefde zal worden beantwoord. Maar mocht het hart van de ander niet bereid zijn toe te geven en ook te voelen of te lijden, dan is het eigen hart groot genoeg om in plaats daarvan lief te hebben voor twee.

Terug naar het overzicht.