Australië 2021: Breng weer volop kleur in het leven

Australië doet sinds 2015 mee aan het Eurovisie Songfestival en de eerste jaren werd de artiest die het land zou vertegenwoordigen intern aangewezen door omroep SBS. In 2019 en 2020 werd een eigen nationaal songfestival georganiseerd met de titel Australia Decides, waarvan de laatste werd gewonnen door de in 1995 geboren zangeres Jessica Cerro, die sinds 2012, geïnspireerd door de 16e-eeuwse Franse filosoof Michel de Montaigne, de artiestennaam Motaigne hanteert. Ze zou aan het festival van 2020 deelnemen met het lied Don’t break me. Nadat duidelijk werd dat de editie van dat jaar niet door zou gaan besloot SBS haar af te vaardigen naar het festival van 2021.

De eerste single van Montaigne was getiteld I am not an end en werd uitgebracht in 2014. In 2016 volgde haar eerste album met de titel Glorieus heights, welke de vierde plaats bereikte in de album top-10 van de Australian Recording Industry Association (ARIA). Datzelfde jaar won ze een ARIA Music Award in de categorie “Beste nieuwe artiest” en een nominatie in de categorie "Beste vrouwelijke artiest". Ze toerde door Australië, speelde op diverse festivals en stond in het voorprogramma van Cindy Lauper en Blondie.

Als reactie op haar deelname aan de Australische nationale finale in 2020, stelde Montaigne dit te beschouwen als een mooie kans om een wat meer dramatische kant van haarzelf te laten zien: Deze kant van mijzelf los laten op het grote podium tegenover miljoenen kijkers is alles wat de dramaqueen en egomaniak die in mij zit zou willen en is tegelijk meer dan dat. Ik was niet zo goed in voetbal, maar het Eurovisie Songfestival is zoiets als het wereldkampioenschap van de pop en het is geweldig om daar mijn land te mogen vertegenwoordigen.

Het lied dat Montaigne dit jaar in Rotterdam zal brengen heet Technicolour. Dit is een techniek die begin vorige eeuw werd ontwikkeld voor het vervaardigen van kleurenfilms en staat in het lied van Montaigne zowel symbool voor het geloof in de maakbaarheid van de samenleving als voor de wens om weer volop kleur te brengen in een door beperkingen  grijs geworden bestaan. “Ik wil dicht bij mijn moeder zijn. Ik wil deel uitmaken  van de wereld,” zingt ze in de eerste regels. Dat is in deze tijd echter net vanzelfsprekend: “Alles is frustrerend. Alles gaat sneller voorbij dan ik bij kan houden.” De toekomst ziet er volgens het lied kleurrijk uit: “Als we willen en samen werken kunnen we alles bereiken. Het is tijd de verhullende mantels uit te doen. Ik heb geen zekerheid nodig om mijn pot met goud te vinden. We zullen weer schitteren.”

Het lied werd gepresenteerd tijdens een optreden in een cricket stadion tijdens het Sydney Gay and Lesbian Mardi Gras festival. Dat optreden is hier terug te zien. 

Het lied is hier terug te vinden in de Eurovision Artists database 



Terug naar het overzichtGepubliceerd op: 10-3-2021